dinsdag 19 maart, 2019

Amputees kunnen niet langer wachten op fysiotherapeuten

Nieuws over fysiotherapie en de fysiotherapeut Forums KNGF Actie Amputees kunnen niet langer wachten op fysiotherapeuten

Dit onderwerp bevat 4 reacties, heeft 2 stemmen, en is het laatst gewijzigd door Hans van Mourik Hans van Mourik 7 jaren, 5 maanden geleden.

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)
  • Auteur
    Berichten
  • #14761
    Hans van Mourik
    Hans van Mourik
    Bijdrager

    Naar aanleiding van de bijeenkomst in Apeldoorn vrijdag 16-9 j.l. het Symposium over de peri-operatieve zorg rond een amputatie is gesproken door collega Peter Slijkhuis. Peter sprak o.a. over de richtlijnen van het KNGF. Voor amputees zijn deze er niet. Na afloop van deze presentaties heb ik gevraagd – ondanks dat het zo’n heldere aandoening is “amputeren en nu” waarom er geen KNGF richtlijnen zijn en als ze er niet zijn wie neemt dan het voortouw dat ze er komen. Hierop kwam mede een reactie dat de totstandkoming van de CBO richtlijnen al een hele klus was geweest en dat eigenlijk de groep amputees (35.000) in Nederland helaas te klein is.

    Ik kan dat beamen en ben ontzettend blij mede vanuit patiëntengroeperingen dat er gelukkig in het UMCG en elders relatief veel onderzoek wordt gedaan (ook door collega fysiotherapeuten) onder amputees. Ik ben het niet eens betreffende “kleine groep” als het gaat om gemiddeld 3000 nieuwe amputees per jaar, 24 centra met 3 collega fysiotherapeuten en zo’n 50 “vrije” fysiotherapeuten, dat de groep van 125 fysiotherapeuten rond amputatie niet tot een consensus zou kunnen komen.

    Hoe dan ook. Ik ben zo dat ik niet stil wil staan bij dat fenomeen te klein of niet de belangstelling hebben voor amputees.

    Met Peter heb ik afgelopen vrijdag en met de academie van Otto Bock Ton Bernard gisteren heb ik besproken dat ik de komende maanden het voortouw als fysiotherapeut ga nemen voor deze patiëntengroep.
    1. We kunnen niet langer wachten
    2. Er liggen CBO richtlijn Amputatie en Prothesiologie en DAAR MOGEN fysiotherapeuten NIET AAN ONTBREKEN.

    Deze week is de werkgroep Fysiotherapie in de prothesio- en orthesiologie ontstaan. Het is een open werkgroep waar meerdere disciplines aan kunnen (moeten) deelnemen trainers / bewegingsagogen / ergotherapeuten.

    Op geen enkele wijze wil ik de werkgroep Amputatie in de wielen rijden – laat dat duidelijk zijn – maar dat we een open structuur in de fysiotherapie willen hebben t.a.v. deze patiëntengroep moet ook duidelijk zijn.

    Na mijn ervaring, wat ook blijkt uit de website Nederlandse Vereniging van Revalidatie Fysiotherapeuten http://www.nvrf.nl zien we onder de werkgroepen:

    Werkgroep Amputatie is dit een werkgroep met een gesloten karakter waarbij aansluiting niet mogelijk is.

    Dit geeft voor “vrije” fysiotherapeuten in dit domein weinig ruimte. Een reden voor mij met een aantal fysiotherapeuten om toch verder de activiteiten door te starten.
    Ik wil de beslotenheid van de Vereniging van Revalidatie Fysiotherapeuten respecteren, maar vervolgens moet de NVRF de openheid van de werkgroep voor Fysiotherapie in de prothesio- en orthesiologie (WFPO) ook accepteren. Daarnaast willen we de eisen qua opleiding, kennis en ervaring spiegelen met de werkgroep Amputatie en bij voorkeur ISPO gerelateerd.

    Mogelijk harde woorden? Na 25 jaar lobbyen mede als patiëntenvertegenwoordiger van amputees onder fysiotherapeuten, clubjes e.d. en na 400 jaar amputeren ben ik er onderhand wel klaar mee. Tijd voor actie – langer wachten heeft geen zin.

    Afhankelijk van de opkomst op deze oproep en de wensen van de werkgroepleden, willen we komen met een bescheiden bestuursstructuur en een aantal taakgroepen, zoals opleiding en uiteraard de richtlijnen in samenwerking met het KNGF.

    12 oktober CBO richtlijn amputatie – zorg dat je er bij bent als je fysiotherapeut bent met aandachtsveld amputatie.

    Omdat fysionetwerken in zijn geheel niet op stoom is verzoek ik iedereen die belangstelling heeft voor de WFPO bij mij te melden op WFPO@prothese-unlimited.nl

    #14776

    Francis
    Bijdrager

    Hans, waarom wil jij zo graag, als kennelijk ervarene op dit gebied, dat het KNGF richtlijnen voor die patiëntenpopulatie vaststelt?
    Denk je niet dat je daarna (weer) sterk beperkt wordt in de behandelwijze die je nu mogelijk hanteert?
    Denk je niet dat je dan vermoedelijk weer vastzit aan allerlei bureaucratische vereisten die ten koste zullen gaan van de persoonlijke behandelingen?

    #14778
    Hans van Mourik
    Hans van Mourik
    Bijdrager

    Beste Francis,
    Ik denk dat een van de belangrijkste redenen zijn dat er nog te veel mensen rondlopen die niet goed lopen of waarvan de prothese in de kast staat (niet meer lopen dus). Nieuwe technieken in computergestuurde gewrichten vraagt hierom (althans bedrijfsleven wil deskundige fysiotherapeuten hiervoor).

    12 oktober is de bijeenkomst Richtlijn Amputatie en Prothesiologie, Onderste Extremiteit. Dit zijn CBO richtlijnen voor het product. Zoals aangegeven is ontbreken hieraan de fysiotherapeuten.
    Zijn amputees een groep met een voorbehouden handelen alleen door fysiotherapeuten uit de revalidatie wereld? Dat denk ik van niet vandaar dat richtlijnen zoals alle andere https://www.kngfrichtlijnen.nl/612/Richtlijnen.htm tot stand zijn gekomen mede door specialistische werkgroepen.
    Behandelen van amputees moet niet een toevalstreffer worden dat het lukt om weer iemand op de been te krijgen.

    Ik denk niet dat je sterk beperkt wordt in de behandelwijze door de richtlijnen. Er zit voldoende ruimte in elke richtlijn om gemotiveerde keuze te maken. Uiteraard zit aan het opstellen van richtlijnen bureaucratische vereisten. Vandaar dat het gedaan moet worden met een werkgroep. Vele richtlijnen zijn ons voorgegegaan, dus op dat gebied ga ik het bureaucratisch wiel weer niet uitvinden.

    Leuke vragen en bedankt voor je reactie.
    Groet,
    Hans

    #14814

    Francis
    Bijdrager

    Beste Hans,

    Het is m.i. niet zozeer dat aan het òpstellen van richtlijnen bureaucratische vereisten zitten, maar aan de toepassing ervan, dus zodra je met een aandoening te maken krijgt die in aanmerking kan komen voor het implementeren van een richtlijn.
    De bureaucratie zit hem in het verplichtende karakter van die richtlijnen èn de zinloze en tijdrovende administratie er omheen. En diegenen die de toepassing ervan met name in de gaten houden zijn de zorgverzekeraars zodra ze je met een (beheers)audit komen verblijden. Dan blijkt dat je van goeden huize moet komen om van de richtlijnen af te wijken.
    Kun je je nog herinneren dat de Consumentenbond een paar jaar geleden mystery patiënts met (sub)acute rugklachten naar fysiotherapeuten stuurden om te zien of die zich wel aan de richtlijn lage rugklachten hielden?
    Toen bleek dat een aantal fysiotherapeuten zo’n patiënt toch in behandeling wilde nemen waren de rapen gaar.
    Kennelijk worden richtlijnen door verzekeraars en consumentenverenigingen beschouwd als voorschriften en is het zelfstandig beslissen over het al dan niet behandelen en op welke wijze dat gebeurt dan niet meer de vrijheid van de fysiotherapeut.
    Dat betekent dat ons werk binnenkort net zo gemakkelijk, èn goedkoper, kan worden verricht door hulpkrachten, CIOS’ers etc.
    Een fysiotherapeut kiest dan de richtlijn uit en de hulpkracht voert hem vervolgens klakkeloos uit.

    Het betekent ook dat jonge fysiotherapeuten, opgeleid in die systemen, uit gemakzucht èn uit veiligheid zich zonder kritisch nadenken klakkeloos gaan conformeren aan die richtlijnen. Immers, je kunt je bij ongelukken c.q. calamiteiten altijd verschuilen achter het feit dat je je aan de richtlijn hebt gehouden.
    Als er iets fout gaat in welke organisatie dan ook wordt toch altijd eerst gekeken of men zich “wel aan de regels heeft gehouden”? De kranten staan er de volgende dag vol mee.
    Hoe gemakkelijk en veilig is het dan ook niet om nìet van de richtlijnen af te wijken? Daar hoef je je nooit voor te verantwoorden. Dat moet je wèl als je ervan afwijkt en dat is lastig en moeilijk, nietwaar?

    Ik ben opgeleid in een periode dat fysiotherapeuten geacht werden zelfstandig en kritisch hun behandelingen toe te passen. De fysiotherapeuten die dat indertijd niet deden waren geen slechte therapeuten, ze hielden zich alleen gewoon aan de mores van die tijd en dat moment, maar je kon ze op die gewoonte wèl aanspreken.
    In wezen waren die fysiotherapeuten goed vergelijkbaar met een groot deel van de huidige fysiotherapeuten die kritiekloos de richtlijnen van het KNGF opvolgen. Die kun je echter nergens op aanspreken, want ze doen wat lijkt te horen.

    Ik weet nog waarom die richtlijnen indertijd zijn opgesteld: ze waren een antwoord op de bezuinigingsmaatregelen in de jaren ’90 van Hans Simons en Els Borst. Bijna jaarlijks werd het tarief verlaagd omdat we het macro budget overschreden.
    Om het ministerie en de ziekenfondsen tevreden te stellen werden die richtlijnen bedacht, in de hoop dat we “wetenschappelijker” zouden overkomen.
    In feite zijn we nooit wetenschappelijk geweest en we zullen dat mijns inziens ook nooit echt worden.

    We zijn beroepsbeoefenaars, vaklieden.

    #14815
    Hans van Mourik
    Hans van Mourik
    Bijdrager

    Beste Francis,
    Ik begrijp je pleidooi tegen de richtlijn, maar dit slaat wel door naar het negatieve beeld voor de beroepsbeoefenaar. Richtlijnen zijn in mijn beeldvorming geen hoeveelheid aan verplichte handelingen die als een soort kookboek door niet fysiotherapeuten gehanteerd kan worden en de zelfde handelingen kan uitvoeren als zijnde een fysiotherapeut.
    Globaal voor de prothesegebruiker zijn handelingen vrij en met 6 maanden wordt er geëvalueerd. In Groningen kunnen ze er anders over denken dan in Hoensbroek en in de 2e lijn anders dan in de 1e lijn. Nu zie ik prothesegebruiker die goed getraind zijn, maar ook een relatief grote groep die de prothese niet meer gebruikt. In sommige situaties praat je over 38.000 euro ongebruikt in de kast. Doordat absoluut geen zicht is op het therapie aanbod en de manier waarop is niet duidelijk waardoor uitval ontstaat.
    Afgelopen jaren hebben Frank Dik (ex-bondscoach para-amputees), Hans Leutscher (gehandicapten sport)en ik een cursus ontwikkeld voor amputees. Mensen die met rollator binnen kwamen (na 1 1/2 jaar revalideren)liepen zonder stokken en vertrouwen met 5 bijeenkomsten weg. Namen weer (sport)activiteiten op als daarvoor of nooit hadden gedaan.
    Wat ik nu zie is dat zorgverzekeraars weigeren om een prothese te verschaffen zuiver op grond van voorbeelden waar mensen hun geavanceerde producten niet meer gebruiken.

    Je geeft zelf aan we zijn beroepsbeoefenaars, vaklieden. Daar hoort ook bij afspraken maken over hoe je deze groep gaat aanpakken. Wie zonder kritisch nadenken klakkeloos een geleerd kunstje uitprobeert hoort in de rij behandelaars van amputees niet thuis. Wie uit veel ervaring op zijn ruggegraat amputees met veel succes op de been zet, zou uit collegialiteit anderen daarin kunnen delen.

    Graag geef ik je onderstaande mee en ben benieuwd naar je reactie hoe je tegen mijn visie aankijkt gezien vanuit het perspectief van de de patiënt.

    > Richtlijnen – je kunt er gemotiveerd van afwijken,
    > Belang prothesegebruiker staat boven vrijheid van de fysiotherapeut,
    > Zorgverzekeraars bezuinigen ongemotiveerd door het weigeren om een prothese te verstrekken,
    > Hoeft wmb niet allemaal zo wetenschappelijk, maar ik kan op grond van “iedereen doet maar wat” helemaal niets aantonen.

    Groet,
    Hans

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.