Edwin de Raaij
|
In het November 2008 nummer van Fysiopraxis is een artikel gepubliceerd met de titel:
Ziektepercepties Wat kan de fysiotherapeut ermee?
Mocht je vragen hebben op het gebied van ziektepercepties, of een reactie willen geven op het artikel dan nodig ik je graag daartoe uit.
een vriendelijke groet,
Edwin de Raaij
|
RSchuitemaker
|
Uitstekend artikel, Edwin! Goed om dit onderwerp weer eens onder de aandacht te bengen. Vanwege onnodig beeldvormend onderzoek, te weinig tijd en betrokkenheid, gebrekkige verslaglegging, zijn het vaak de hulpverleners die – als iatrogene factor – de onterechte ziekteperceptie en het bijbehorende gedrag nog eens bevestigen of in stand houden.
|
Paul
|
RSchuitemaker wrote …
de onterechte ziekteperceptie en het bijbehorende gedrag…
Mijns inziens is een perceptie (opvatting) per definitie nooit onterecht. Wellicht is de perceptie onjuist, of beter gezegd strookt hij niet met de feiten.
Neemt niet weg, dat het wellicht zinvol is om deze percepties waar mogelijk bij te sturen en op zijn minst mee te nemen in je behandelstrategie.
|
Edwin de Raaij
|
RSchuitemaker wrote …
…, zijn het vaak de hulpverleners die – als iatrogene factor – de onterechte ziekteperceptie en het bijbehorende gedrag nog eens bevestigen of in stand houden.
Beste Ruud,
dank voor je compliment, leuk om je reactie lezen.
Heb je een voorbeeld waaruit je bovenstaande zin verduidelijkt wordt. Bedoel je dat de percepties van de fysiotherapeut bepalend kunnen zijn voor hoe de patiënt zijn ziektepercepties ontwikkeld? En indien de percepties van de fysiotherapeut op onjuistheid berusten dit nadelig voor het fysiek functioneren van de patiënt kan zijn?
een vriendelijke groe,
Edwin
|
Edwin de Raaij
|
Beste Paul,
je snijdt een goed punt aan.
In ieder geval is iedere ziekteperceptie een daadwerkelijke waarnemening die de patiënt doet of opvatting die hij/zij heeft. De vraag mag wel gesteld worden of de betreffende ziekteperceptie het bewegend functioneren beïnvloedt, en zo ja hoe. Het is bekend dat bepaalde ziektepercepties dit functioneren nadelig beïnvloeden. Dan kan het idd wenselijk zijn dit op te nemen in je behandelplan.
Uiteraard komt dan de vraag, indien er niet wenselijke ziektepercepties zijn; Hoe deze te veranderen?
een vriendelijke groet,
Edwin
|
RSchuitemaker
|
Beste Edwin, ja je begreep me goed. Met de iatrogene factor bedoelde ik ook onszelf maar niet in de eerste plaats.
Een paar voorbeelden.
Sommige hulpverleners bevestigen hun clienten/patienten – soms onbedoeld – in het feit dat de oorzaak van de klacht moet zijn gelegen in een anatomische afwijking of schade. Gevonden klinische afwijkingen zoals osteophyten, hielsporen, blokwervels, halsribben en cystes blijken vaak toevalsbevindingen en hebben heel vaak geen enkele relatie met de klachten van de patient.
Uitspraken van artsen over artrose als: ” uw rug is versleten, daar kunnen we niets aan doen, daar moet u mee leren leven” hebben grote negatieve invloed op de opvattingen van mensen over hun gezondheidsprobleem en daarbij blokkeren we de weg voor de intrinsieke compensatiestrategie (zie Extremiteiten blz. 30). Zonde!
Als therapeuten of artsen ingaan op de volgende “eis” van een patient: “Ik wil nu wel eens een foto, want ik wil nu wel eens weten wat er aan de hand is” wekken ze de indruk dat ze het zelf ook niet meer weten en werken onbedoeld mee aan toenemende angst en onzekerheid. Vooral als er geen afwijkingen worden gevonden….
Succes! Groeten, Ruud.
|
RSchuitemaker
|
Beste Paul, inderdaad heb je volkomen gelijk. Elke perceptie is terecht. Ik bedoelde – zoals je zelf al dacht – dat sommige patienten soms helaas de foute weg op worden gestuurd of in de onjuiste route worden bevestigd door hulpverleners met foutieve ideeen over de ziekte/aandoening. Groeten, Ruud.
|
