Zenuwbeschadiging? Hoop dat iemand me kan helpen.

Physique arnhem, bedankt voor je reactie.

Waar ik vooral mee zit (naast dat ik er 24 uur per dag last van heb) is dat de betreffende schouder totaal niet meegroeit in spiermassa. Hierdoor zie ik nu duidelijk verschil tussen beide schouders, waardoor het er nu al een beetje misvormd uitziet. Dit zal alleen maar erger worden door krachttraining ben ik bang, omdat de ‘goede’ kant wel in spiermassa toeneemt.

Ik ben van plan om zeer spoedig opnieuw naar de huisarts te gaan om vervolgens een EMG te laten maken. Dit hebben ze me namelijk nog nooit laten doen, wat wel zeer relevant kan zijn voor de diagnose (heb ik gelezen).

Mijn grootste zorg is dus of dit ooit nog goed kan komen. Maar ik ben bang dat hier medisch gezien niets aan kan worden gedaan. Of heb ik het mis?

Overigens steekt de onderkant van het schouderblad (van de kwalijke schouder) ook een stukje uit in verhouding met rechts. Kan dit mogelijk ook een lichte vorm van scapula alata zijn door de klap van het ongeval?

Beste Robin,

Je spreekt van een zeurende pijn met krachtsverlies. De overwegingen van de collegae dat er mogelijk sprake is van een zenuwbeschadiging is zeker niet uit te sluiten. Wat ik je als tip kan meegeven is deze klacht ook eens te laten beoordelen door een fysiotherapeut die thuis is in de dry needling en het myofasciale pijnsyndroom.
In je verhaal vind ik aanknopingspunten die ook wijzen in de richting van myofasciale triggerpoints in een aantal spieren van de schouder. Iniden die aanwezig zijn is het zeker de moeite waard die te k=laten behandelen.

Frans Bergmans

Beste Robin,

Ik kan me goed vinden in Wat Peter v/d Salm schrijft.
Ten eerste moet een beetje fysiotherapeut (maar die kwaliteit neemt de laatste jaren helaas wel wat af) kunnen beoordelen en benoemen welke zenuwen en de daardoor geïnnerveerde spieren schade hebben opgelopen.
Ook ben ik het eens met de stelling dat het niet waarschijnlijk is dat na 5 jaar nog herstel van de beschadigde zenuw valt te verwachten. Mogelijk dat selectieve versterking van de aangedane wèl intacte spiervezels van de aangedane musculatuur nog tot versterking (en dus wat volumegroei) kan leiden, maar daarvoor moet wel heel specifiek worden getraind.
In dat opzicht vind ik het advies van Physique (een “actief trainingsprogramma) veel te algemeen. Dat advies klopt wel met de populatie die bij Physique wordt behandeld (veelal in eerdere settings onbehandelbare patiënten), maar is ongeschikt voor iemand met specifieke fysieke problematiek.
Het is de handicap waar de huidige tijd m.i. onder lijdt: het advies vooral te gaan bewegen en actief te zijn, zonder e.e.a. nader te specificeren op de klacht en de aandoening.

Kijk dus goed uit wat voor fysiotherapeut je kiest. Laat je niet misleiden door fraaie apparatuur en public relations, maar kies voor kennis, inzicht en vaardigheden. De wat oudere garde is daar meestal geen slechte keuze in.
Een HKZ certificering garandeert dat niet, daarmee worden voornamelijk de papierwinkel, vergaderperikelen en dergelijke ‘kwaliteiten’ getoetst.

Beste Robin, in de tijd dat ik fysiotherapie studeerde, en ook nog jaren daarna, werd aan de opleidingen fysiotherapie electrostimulatie onderwezen.
Die bestond/bestaat uit twee vormen:

1. De faradische (zwel)stroom met rechthoekspulsen, bedoeld om goed geïnnerveerd spierweefsel te activeren. Die stroom geeft indirect (via intact zenuwweefsel) contracties van dat spierweefsel. Daardoor kun je een zwakke spier actief maken of trainen.
Zoals gezegd: de stroom verloopt via intact zenuwweefsel en dat komt omdat de prikkeldrempel daarvan veel lager ligt dan die van spierweefsel. Dus voordat je een spiercel hebt kunnen laten samentrekken is dat al gebeurd via de zenuw naar die spiercel.
Slechts als alle zenuwcellen in een spier afgestorven zijn kun je (met een hogere dosis) de spiercellen rechtstreeks laten contraheren. Dat geld dus voor een volledige verlamming van een spier.

2. De exponentiële driehoekspuls. Daarmee kun je selectief de gedeïnnerveerde (niet meer door zenuwen voorziene) spiercellen in een gedeeltelijk verlamde spier prikkelen. Dat komt doordat de prikkelmogelijkheid van een motorische zenuwcel met driehoekspulsen via een parabool verloopt. Als de prikkelduur langer wordt (tussen 50 msec en 1000 msec) kan het zenuwweefsel adapteren (zich aanpassen aan de prikkel) en is er een steeds hogere dosis nodig deze te prikkelen.
Het spierweefsel heeft dat echter niet, waardoor vanaf 50 msec de prikkelbaarheid van een spiercel lager ligt dan die van een motorische zenuwcel.
Met die stroom kun je dus de verlamde spiercellen in een gedeeltelijk verlamde spier activeren.
De vraag is nu: waarom zou je dat doen als je toch die spiervezels niet zelf kunt aanspannen? Wat heb je er dan aan? Wel, dat doe je omdat je de tijd wilt overbruggen tussen de zenuwbeschadiging en de hernieuwde ingroei van de kapotte zenuw in de betrokken spier. Daarmee voorkom je dat tegen de tijd dat de zenuw is aangekomen hij in een “leeg huis” aankomt: in een volledig geatrofieerde en niet meer werkende spiercel.
Een zenuw neigt nl. na doorsnijding via “sprouting” de oude “lege huls” weer op te zoeken en daarin door te groeien tot in de spiercel. Reïnnervatie wordt dat genoemd.
Die ingroei kan tot een jaar na de beschadiging voorkomen. Factoren die daarop van invloed zijn zijn mogelijk de actieve wilsimpuls: het telkens fanatiek proberen de betrokken spier aan te spannen, dat zou een invloed hebben op de ingroeisnelheid; en eventueel het proximaal van de zenuwbeschadiging met faradische stromen de zenuw prikkelen. Dat laatste is niet bewezen, maar werd/wordt toch af en toe toegepast.

Helaas is tegenwoordig vrijwel alles wat met fysiotechniek te maken heeft door de opleidingen fysiotherapie overboord gekieperd. Het is nu training met fitnessapparatuur en vooral via protocollen werken wat de klok slaat. Niet de inhoud van je werk is meer belangrijk, maar hoe je het noteert. Registratie van je werkzaamheden slokt nu meer tijd op dan het werkelijke patiëntenwerk. Het is de tegenwoordige trend en ik zit al zo lang in het vak dat ik er heel wat heb zien komen en voorbijgaan, dus ook deze trend zal wel weer verdwijnen, maar voorlopig zitten we er maar mee.

Wat betekent dit nu voor jou? Ik denk niet dat je na 5 jaar nog kunt verwachten dat een beschadigde zenuw alsnog ingroeit. En als dat al zou gebeuren (of gebeurd zijn) dan nog kun je van de gedeïnnerveerde spiercellen weinig tot niets meer verwachten. Het is te lang geleden, de spiercellen zijn niet alleen meer geatrofieerd, maar waarschijnlijk gedystrofieerd (verbindweefseld).
Ik denk dat je vooral in moet zetten op selectieve oefeningen van de deels verlamde spieren. Daar kun je door hypertrofie van de goede spiercellen nog winst uit halen. Een soort bodybuilding van die spieren dus. Dat kan altijd nog, tot op hoge leeftijd.
Heb je volledig verlamde spieren dan wordt dat moeilijker omdat je dan weinig meer hebt om te trainen.

Maar probeer eerst eens een goeie fysiotherapeut in je buurt te vinden die je nauwkeurig onderzoekt, dus niet zo’n fitnesstrainer-fysiotherapeut maar een gedegen vakman die, nadat hij alles nauwkeurig heeft bekeken en onderzocht, met jou gaat bespreken wat je er nog aan kan doen en waarmee hij jou nog kan helpen.

Succes, Robin.

Beste Robin
Ik was benieuwd of je al wat wijzer bent geworden. Want ik heb ongeveer het zelf de probleem en ik kom ook niet verder, en ik volg al 3 jaar fisio. Dus ik hoop dat jij misschien al een soort oplossen had gevonden.