Ik ben niet gewend om via de achterdeur te vertrekken als ik netjes voor aanbel.

Bas Eenhoorn zijn periode als voorzitter van het KNGF loopt af in 2012. Reden te meer om een nieuwe kandidaat te zoeken. Het KNGF heeft dat breed uitgezet. Voorzitter van het KNGF wordt je niet zo maar, daar moet je wel wat voor doen. Een campagne is er voor opgezet.
Ik geef openlijk toe, ik heb gesolliciteerd. De reden: Vanaf het 1987 ben ik lid van het KNGF. De betrokkenheid is groot mede als voormalig regionaal bestuurslid. In deze periode heb ik meegewerkt aan de opbouw van het KNGF. Fusies, omvormingen, veranderingen ik heb het eigenlijk allemaal meegemaakt. In de periode na 2002 was mijn betrokkenheid op afstand voor sommige medewerkers confronterend. Problemen als het moet wil ik niet uit de weg gaan om gezamenlijk tot een oplossing te komen. Met alles wat ik binnen de vereniging had meegemaakt was deze functie een uitdaging voor mij. De sollicitatie was de deur uit en we zaten met spanning te wachten.
Vandaag 22 augustus, ben ik door het bureau dat namens het KNGF een Partner in executive search gespecialiseerd is benaderd. Zij hebben mij meegedeeld dat ze mij niet meer zien als kandidaat. “Ondanks mijn brede bestuurlijk ervaring scoor ik met Haagse belangenbehartiging – vergeleken met andere kandidaten – laag. Een selectiegesprek was derhalve verder niet nodig” aldus het bureau.
Teleurstelling versus kansen
Uiteraard is het ontvangen van zo’n bericht niet leuk. Dat ik de job niet krijg als voorzitter is voor mij nog niet eens zo belangrijk. Het is meer de manier waarop zo’n selectie heeft plaatsgevonden. Alvorens ik mijzelf aan de leden had kunnen presenteren is wegens gemis aan ” vrinden in de politiek” een prioriteit ten opzichte van belangen die je kunt tonen aan de leden. Ik ben mij als fysiotherapeut terdege bewust van de nood van mijn collega’s . Helaas daar is geen ruimte voor.
Het is niet de eerste keer dat ik om “politieke redenen” wordt afgewezen. In 2006 heb ik gesolliciteerd bij een patiëntenkoepel. De organisatie is daarna veelvuldig gewaarschuwd voor het eenzijdige pad dat men ging bewandelen. Politieke klimaat ging veranderen en ook de patiëntenkoepel staat nu aan de rand van faillissement. Echter de gewonnen kandidaat had zo’n kennis van de Haagse belangenbehartiging, maar is uiteindelijk niet geslaagd in zijn missie en stil vertrokken.
Ik ben er van overtuigd dat het management / bestuur KNGF zich te veel de oren laat hangen naar een gunstig politiek karakter, althans een kandidaat die dat wel zou kunnen verrichten vanwege zijn contacten . Ik ben er van overtuigd dat (als het je politieke vrienden zijn) je minder doortastend bent voor een beroepsgroep als fysiotherapeuten. Wij zouden wel wat harder mogen opkomen voor onze eigen beroepsgroep. Als leden mij daarvoor zouden willen inzetten ben ik alsnog beschikbaar.
Ik wil niet via de achterdeuren vertrekken zonder dat leden kennis nemen van mijn beweegredenen voorzitter te worden. Elk nadeel heeft zijn voordeel – zoals het er nu voor staat heb ik nu weer alle tijd voor andere zaken.

Vriendelijke Groet,
Hans van Mourik