casus 2 herstel van LRP monitoren

Beste Ediwn,
Naast de door jou genoemde IPQ-K zijn er ook andere vragenlijsten die zich richten op de perceptie of afgeleide daarvan, zoals de 4dkl, de fear avoidance beliefs, de cpoing vragenlijst enzovoorts. Deze zijn vaak wat uitgebreider in het aantal vragen en geven ook een score. Dit in tegenstelling tot de IPQ-K.

Met vriendelijke groeten,

Arthur Kleijn

Dag Arthur,

terechte vraag die je stelt.
Voorkeur zou alleen uit te spreken zijn over meetinstrumenten die hetzelfde meten. De IPQ-K meet specifieke percepties die gebaseerd zijn op het ‘Common Sense Model of Self-regulation’ van Leventhal (CSM). Er zijn andere vragenlijsten die ook aspecten van de IPQ-K meten. Bijvoorbeeld de ‘ziektecognitie lijst’ van Evers et al., de ‘Zelfbeoordelings vragenlijst’ van van der ploeg (STAI-DY) en de ‘Gezondheidspecifiekebeheersings en oriëntatieschaal (MHLC)’ van Halfens et al.
Maar alleen de IPQ-K meet alle domeinen van het CSM-model, niet zo raar want daar is hij op gebaseerd.
Eigenlijk zou je vraag ook kunnen zijn:
Waarvoor is het CSM-model een geschikt model voor de fysiotherapie?

Verder is het gebruiksgemak een belangrijk argument, zowel voor therapeut als patiënt. De IPQ-K is een eenvoudig toe te passen vragenlijst. En het kost slechts 1 printje.

De instrumenten die jij benoemd meten voor een deel andere aspecten. Als je ze vergelijkt vanuit de domeinen van het ICF, dan kom je op andere aspecten uit. Overigens is er in het RPS-formulier in zijn originele vorm geen plaats voor de IPQ-K. Ik heb in 2005 daar een klein schrijven aan gewijd.

Kortom de IPQ-K is niet het enige instrument wat perceptie in kaart brengt, maar wel de enige die vanuit het CSM-model alle domeinen bestrijkt, en zeer gebruiksvriendelijk.

groet,
Edwin de Raaij

dat zijn een hoop vragen Arthur,

ik zou bijna zeggen geef je op voor de workshop.

Het CSM-model is nationaal bekend bij mensen die de ontwikklingen van het MDBB-model hebben gevolgd. Internationaal is het CSM-model veel toegepast in klinisch onderzoek naar het fysiek functioneren van mensen met een chronische aandoening. Het is een valide model gebleken.
Specifiek in de fysiotherapie is het CSM-model (nog) niet toegepast. Heb je de introductie gelezen op http://www.ziekteperceptie.nl?

Zaligmakend is uiteraard niets. De toegevoegde waarde van het CSM-model is dat het concrete handen en voeten aan de invulling van het beeld dat de patiënt zelf heeft over zijn gezondheidsprobleem.
Het is niet te vergelijken met het Disablement Proces, je kunt het er wel in plaatsen => context factors.

groet,
Edwin

Beste Rob,

Daar ben ik het helemaal mee eens. Maar bedoel je nu juist dat we de ziektepercepties die met de IPQ-K in kaart worden gebracht wel of niet beinvloedbaar zijn door fysiotherapeuten?

Ik denk namelijk dat deze heel goed beinvloedbaar zijn wanneer je je als fysiotherapeut bewust bent van de ziektepercepties van de patienten. De percepties die met de IPQ-K in kaart worden gebracht zijn in mijn ogen zelfs heel goed door bijvoorbeeld beginnend beroepsbeoefenaren te beinvloeden.

Dit in tegenstelling tot de zaken die door b.v. een 4DKL in kaart gebracht worden, daarvoor moet je toch wel minimaal geschoold zijn als psychosomatisch fysiotherapeut en zelfs dan vraag ik me af of je voldoende vaardigheden in huis hebt om die zaken daadwerkelijk te beinvloeden. Overigens brengt de 4DKL niet de ziektepercepties van de patient in kaart maar meet je zaken als coping, depressie etc.

Ik denk dus dat dit een hele goede basis stap is om je bewust te worden van de percepties van de patient en deze in je praktijk ook daadwerkelijk te beinvloeden.

Vriendelijke groeten,
Marlies Welbie

Wat betreft het beschrijven van het beloop van ziekteperceptie heb ik hier nog een voorbeeld geplaatst.
Er werd door iemand met a-specifieke lage rugpijn op 3 momenten de ziekteperceptie vragenlijst ingevuld.
Een basismeting (T0) tijdens de intake. Een tweede meting (T1) na 1 week en een derde meting (T2) na 3 weken.

Interessant om te zien is dat er varandering waarneembaar is op de verschillende onderdelen. Op deze manier is het redelijk eenvoudig om zicht te krijgen op de veranderingen die hebben plaats gevonden.

Dag Rob,

leuk dat je enthousiast raakt over dit onderwerp.
Wat betreft interventies sta ik open voor elke ervaring die collegae hebben op dit gebied. Vanuit de wetenschap lijkt er nog niet veel onderzoek te zijn gedaan, specifiek gericht op het veranderen van ziektepercepties.

Persoonlijk ga ik er vrij praktisch mee om. Indien een perceptie afwijkt ben ik met name geneigd om via een cognitieve strategie een verandering proberen door te voeren. Ik ben niet zo sterk in de respondante (bv. oefeningen ter lichaamsbewustwordings) strategie, of de operante (bv. graded exposure) strategie.
Ik richt me daarbij mn. op de percepties wat betreft het bewegend functioneren. Op deze wijze bewaak ik de grens van mijn deskundigheid, en hou me verre van psycho-pathologie.

Wat zijn jou ervaringen?

Beste Rob en Edwin,

In het doelstellingenschema van Hagenaars c.s. (‘Over de Kunst van Hulpverlenen) is een onderdeel van de diagnostische vraag, of er sprake is van een normaal of afwijkend beloop van het persoonlijke gezondheidsprobleem. Hoe stel je dit vast als van veel van die problemen het normale beloop niet bekend is? Sterker nog als we niet eens weten wat op biologisch niveau het probleem is?
‘Kan de patiënt zijn probleem zonder professionele hulp zelf oplossen?’
‘Wat staat het optimaal benutten van zijn adaptieve vermogens in de weg?’
In een psychologisch begrippenkader worden ziektepercepties geacht belemmerend te werken op het algemeen adaptief vermogen.
Weten we iets van een voorspellende waarde m.b.t. ziektepercepties onder gezonde mensen indien deze een gezondheidsprobleem krijgen op het fysiotherapeutisch domein?

Het is voor mij nog een vraag of patiënten met louter pijn zonder beperkingen in bewegingsfuncties onder de definitie fysiotherapie vallen (Beroepsprofiel 2005).
Dit is wel een categorie die als vanzelfsprekend door onze NFP-collega’s behandeld wordt.

Peter van der Salm.