4 maanden DTF; wat zijn de ervaringen?

Mijn persoonlijke ervaring is dat het screenen (ondanks het feit dat ik de DTF-dursus diverse malen heb gegeven) nog steeds geen automatisme is. Enige ervaring na 4 maanden heb ik wel. De scheiding tussen screenen en onderzoek blijft een punt van continue aandacht. Ik stap snel ik de valkuil van; ‘even voelen hoe het ermee is’. Toch lastig er met je handen vanaf blijven.
De aanmeldingen zijn iets boven wat uit de pilot van TNO kwam. Mogelijk speelt het lang bestaan van de praktijk in een dorp hierbij een rol. Regelmatig zijn het ex-cliënten.
Opvallend is ook dat het meer de jongere generatie is dan de oudere.
Screenen is maatwerk en leent zich m.i. niet tot een protocol. Klinisch redeneren tijdens het screenen is een essentiële eigenschap van goed screenen. Tekens en symptomen moeten in de context geplaatst worden.

Tot zover mijn eerste ervaringen.
Groet,
Edwin

De DTF bevalt mij prima. Ik merk de afgelopen maanden dat er toch wel een kleine 50% binnenkomt via de DTF. En wat de verzekeraars betreft, die moet je maar voor lief nemen en hun, af en toe, vreemde regelgeving maar accepteren. Probeer niet tegen windmolens te strijden. Verder komen de paienten toch gemakkelijker ‘via via’ binnen. De meerderheid ziet eerst een bezoek aan de huisarts toch als ‘drempelverhogend’. Ik bedoel hiermeel de ‘bekende’ cq recidiverende patienten. Voor die groep is de DTF een uitkomst. De mensen die voor het eerst in hun leven met bijv. een acute rug worden geconfronteerd gaan toch liever eerst naar hun huisarts. Op deze manier zien de meeste huisartsen in mijn omgeving de DTF zo het best functioneren.

Pieter Bakker

Beste Edwin,

De essentie van DTF is dat één fase in de diagnostische lijn weggevallen is, en dat is die van de verwijzend medicus.
Dit heeft vooral betrekking op de huisarts en laat ik me beperken tot deze beroepsgroep.
Keer op keer bleek uit onderzoek onder huisartsen dat zij zelf aangaven weinig te weten van het domein van de fysiotherapeut.
Hiermee kwam uitaard hun exclusieve verwijsbevoegdheid fysiotherapie ter discussie te staan.
Bevoegheid en verantwoordelijkheid kunnen namellijk alleen functioneel berusten op deskundigheid.
Vanuit die redenering is het terecht dat DTF is ontstaan.

Iedere fysiotherapeut zal erkennen dat de verwijsdiagnoses fysiotherapie van huisartsen in het verleden, en het heden voor zover er geen sprake is van DTF, niet getuigen van hoogstaande kennis van pathologie van het menselijk bewegen.
Dat kan ook gezegd worden van eventueel toegevoegde behandelsuggesties.
Desondanks wordt hiermee niet zichtbaar welke patiënten de huisarts er voordien uitgefilterd heeft met een duidelijke medische diagnose (ICPC/ICD), of een vermeoden daarvan, die aanvankelijk eerst een
niet-fysiotherapeutische behandeling behoefden.

Heeft de fysiotherapeut net zoveel kennis van pathologie/speciële pathologie om die patiënten er met zijn eigen screening/onderzoek uit te halen?
Die vraag klemt mij des te meer als ik zie hoe bedroevend weinig college studenten fysiotherapie hierover krijgen.
Herkennen in screening/onderzoek is volgens mij opnieuw kennen, dat je het eerder gezien, gelezen of gehoord hebt.

Bij DTF kun je die vraag ook opperen ten aanzien van de benodigde kennis voor het vaststellen van een diagnose op het niveau van aandoening/ziekte (ook wel de medische diagnose genoemd) indien er wel een directe fysiotherapeutische behandelindicatie is.
Die diagnose is namelijk sterk bepalend voor een aantal essentiële onderdelen van het behandelplan.

In het curriculum van de huidige opleiding tot fysiotherapeut wordt heel veel minder college gegeven over medische vakgebieden.
Ik noemde al pathologie en speciële pathologie als voornaamsten.
Als er een gebrek aan medische kennis is bij de fysiotherapeut, verwacht ik die dus sterker aanwezig bij de jongere collega’s.

Indien via onderzoek geconstateerd zou worden dat DTF alleen volledig tot zijn recht komt met voldoende kennis van relevante medische vakgebieden en dat die er momenteel niet is bij pas afgestudeerden, zal het onderwijs hierop aangepast moeten worden.
Dat zal dan nog een moeilijke slag worden want ook het fysiotherapieonderwijs heeft te maken met een maatschappelijk ontwikkeling die ik ‘leukisme’ noem.
Heel veel, en dus ook onderwijs, moet per definitie leuk zijn en kenniscolleges zijn dat veelal niet.

Oud-collega A. Verhagen gaat aan de Avans Hogeschool weliswaar onderzoek doen naar de relatie DTF en de daaropvolgende fysiotherapeutische diagnose, maar dat betreft de manuele therapie.
Mij is geen onderzoek bekend die de hierboven gestelde vragen rechtvaardigen, dan wel zou kunnen beantwoorden.

Met collegiale groeten, (van een oudere collega die ook niet weet voldoende diagnostische kennis te hebben)
Peter van der Salm.

Edwin,

ik heb jouw tekst een paar keer gelezen maar ik begrijp de strekking van jouw betoog niet.
Begrijp ik goed dat jij de DTF niet afwijst maar wel je bedenkingen hebt omdat er medische achtergronden ten grondslag kunnen liggen aan de klacht van patient!?
Ik kan hier niet zo veel mee. Ook vind ik nog steeds de fysiotherapeutische diagnose een moeilijk begrip zeker als je dat los ziet van de medische diagnose. Ruud Lindenburg

Beste peter,

dank voor je reactie. Ik vind al jaren dat de fysiotherapie op de verkeerde weg is. We zijn ontzettend ver afgedwaald van onze stek.
Ik mis bij veel collegae gewoon kennis van anatomie, kennis van pathologie, kennis van fysiologie waardoor we de link naar de medici verliezen.
Als ik kijk naar het vlak waarop ik me beweeg: met name het orthopedische vlak: We kijken niet naar de medische diagnose en proberen niet echt te achterhalen wat er mis is op weefselnivo maar we stellen een werkdiagnose die meer ligt op het vlak van beperkingen en participatie stoornissen. We kijken met een psychologen of gedragstherapeuten bril maar niet naar het fysieke lichaam zelf (Alles gechargeerd).
Ik merk dat specialisten vaak niets kunnen met onze rapportages omdat we bewust een andere taal spreken. Ik merk dat specialisetn gaarg communiceren met ons maar dan meer in hun taal.

Ik stel dat je een zonder een goede medische diagnose (een verkeerde term wat mij betreft) geen goede behandeling kunt geven.
Als je niet weet wat er kapot is aan een knie kunt je de belasbraaheid van een knie toch niet volledig op waarde schatten?
Terug naar de basis dus: het fysieke lichaam met zijn anatomie en functioneren en zo juist mogelijk proberen een goede medische diagnose stellen.
Ik ben ontzettend blij met DTF en ik zie vele patienten met orthopedische pathologieen die al tijden onder fysiotherapeutische behandeling zijn zonder dat ze echt vooruitgaan. Steeds weer blijkt dat er behandeld werd zonder een duidelijke diagnose.

Ruud Lindenburg

Edwin,

je hebt inderdaad gelijk met het feit dat ik een selecte patienten groep zie. Maar ik zie en spreek met veel collegae en tijdens onze cursus echografie kom ik ditzelfde verschijnsel heel opvallend tegen.
Ik merk dat mesnen veel te snel naar mijn zin roepen: dat zit tussen de oren, of je moet daar anders mee omgaan of je moet er mee leven, terwijl bij nader onderzoek blijkt dat er wel degelijk afwijkingen zijn op stoornis c.q. weefselnivo die de kalchten volledig kunnen verklaren.
Voorbeelden: Cuff rupturen, labrum glenoidale letsels, voorste kruisband rupturen, grote Bakerse Cystes, zelfs Achillespeesrupturen, heupdysplasieen enz.
Allemaal mensen die al tijden in het fysiotherapie circuit lopen maar waarbij geen echte diagnose gesteld werd maar waarvoor wel behandelplannen zijn opgesteld.
Bij al die mensen bleek de fysiotherapeut in kwestie niet in staat geweest een medische diagnose te stellen.
Veel cursisten zitten met de oren te klapperen als we pathologie behandelen en tijdens de cursus blijkt steevast dat de anatomische kennis van de doorsnee fysiotherapeut ver beneden (onze) maat is maar dat ze wel keurig een behandelplan op kunnen stellen en keurige verslagen kunnen maken.
Mijn idee dus: Veel te veel aandacht voor patroonherkenning, rapportage, Methodisch Fysiotherapeutisch handelen en veeel te weinig voor anatomie, pathologie.
Om goed als DTFer te kunnen werken moet je op dat vlak genoeg tools in huis hebben.

Ruud

Beste Ruud,
bij de door jouw genoemde voorbeelden is het zeer correct, dat de fysiotherapeuten in kwestie niet in staat zijn geweest een medische diagnose te stellen. Dat is de fysiotherapeut als paramedicus waarschijnlijk per definitie niet.

De door jouw opgesomde aandoeningen zijn echter allen aanleiding tot nadere diagnostiek (door een medicus).
Wat de fysiotherapeut echter wel behoort te doen (en in deze gevallen dus heeft nagelaten) is deze waarschijnlijke medische aandoening herkennen, hem aannemelijk maken (patroonherkenning met bijbehorend bevestigend bewegingsonderzoek) en deze patiënt te verwijzen naar het juiste adres: de medicus. Deze is in staat/bevoegd een sluitende (ICD) diagnose te stellen.

Ik ben van mening dat het niet juist is wanneer de fysiotherapeut, met zijn beperkte diagnostische middelen (o.a. beeldvormende diagnostiek) medische (=ICD geclassificeerde?) aandoeningen diagnosticeert.
Hij heeft echter wel de plicht deze waarschijnlijke ICD geclassificeerde aandoening te herkennen en de patiënt voor bevestigende diagnostiek te verwijzen naar de medicus (schoenmaker blijf bij je leest).
Vervolgens kan hier vanzelfsprekend altijd nog steeds een fysiotherapeutische interventie op volgen.

Ook ben ik het met je eens dat veel van onze vakgenoten onvoldoende in staat zijn om deze pathologie te herkennen en bovendien uit het oog verliezen, of de gevonden stoornissen in functie in relatie staan tot het beloop van de klachten en de resulterende beperkingen in activiteiten. Veelal wordt onterecht een behandelplan opgesteld gericht op het verminderen van de beperkingen in activiteiten, waarbij de daaraan ten grondslag liggende stoornissen in functie onvoldoende in kaart worden gebracht.

M.a.w. ik begrijp en onderschrijf je betoog. Besef je echter wel, dat de fysiotherapeut als paramedicus niet in staat is tot het stellen van een medische diagnose, maar als enig wel in staat is tot het stellen van een fysiotherapeutische (werk)diagnose (voor meer diepgang zie: Achtergrondstudie uitgebracht door de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg bij het advies Medische diagnose: kiezen voor deskundigheid.).